Stage Singapore 2005
En daar is hij dan weer, na het overweldigende succes van het Thailand2004 weblog verschijnt er dan nu het ongekende Singapore2005 weblog.

Zoals de trouwe lezers gewend zijn verschijnt hier elke week, om de dag, elk uur, of wanneer ik dan ook maar tijd heb, een stuk tekst over mijn belevingen in de Aziatische metropool Singapore.

Deze pagina is officieel geopend op 31 december 2004 en zal om die reden ook al verslag doen van mijn 4 daagse trip naar IJsland.

Op 23 januari as. vertrek ik voor 5 maanden naar het warme Singapore, om daar als bankmedewerker mijn stage te voltooien. Ik zal dan gedurende deze 20 weken werkzaam zijn bij Mees Pierson Asia, Private Bankers of Fortis. ( dat klinkt toch stoer dacht ik…) Ik ga weer een tijd tegemoet waarin ik veel nieuwe ervaringen op zal doen, veel nieuwe mensen zal leren kennen en hopelijk veel mooie dingen mee zal maken. Al mijn belevenissen zal ik delen met de lezers van deze site.

Zorg dat je kan zeggen;

Ik was erbij!

Long time no see lah! zouden mijn Singaporese vrienden zeggen als ik ineens weer voor de deur stond. Het is dan ook al ruim een half jaar geleden dat ik ben vertrokken uit ‘het land van de natte leeuw’ en al ruim een jaar geleden dat ik vanuit Nederland op het vliegtuig stapte, onwetend wat mijn stage avontuur me zou brengen.

In de tussentijd heb ik nog rondgereisd over de Griekse eilanden, ben ik op avontuur in Turkije geweest en over 2,5 zit ik met mijn verwende kont in het vliegtuig naar Isla de Tenerife. Ongekend, er lijkt geen einde te komen aan mijn ontdekkingstocht over deze aardkloot. Natuurlijk zijn er nog verschillende landen die op het lijstje ‘to do’ staan, maar reden tot klagen heb ik denk ik niet.

Op het moment ben ik druk bezig met afstuderen en hoop ik op 13 july dit jaar mijn diploma in ontvangst te nemen, om precies te zijn 3 dagen voor mijn volgende grote avontuur. Op 16 july vertrekt namelijk mijn ‘Biman Bangladesh Air’ toestel richting Dhaka, de hoofdstad van dit bijzondere land. Heb geen vrees, het is niet het uiteindelijke doel van de reis, maar dient slechts als tussenstop van 5 uur om vervolgens de tocht te vervolgen richting Bangkok. Jawel, deze man vertrekt wederom naar het verre Oosten om daar gedurende 6 weken een rondreis te maken door Thailand, Maleisie en Singapore.

Maleisie is voor mij nog een relatief onontdekt land en biedt veel mogelijkheden om weer vele bijzondere dingen mee te maken. Daarnaast is het natuurlijk geweldig om met mijn fantastische reispartner, tevens partner in real-life, mijn lieve vriendin Franka, de dichte Jungle en drukke steden op het Zuid-Aziatische continent te bezoeken.

De reis begint in Bangkok, gaat zuidwaarts door Maleise richting Singapore, om vervolgens dezelfde route via de andere kant weer terug te gaan. Wederom niks gepland, niks geboekt en alles aan het toeval cq lot overlatend vertrek ik met backpack en honger naar avontuur richting het Oosten.

Een nieuwe serie belevenissen, nieuwe ervaringen, nieuwe plekken en een nieuw weblog, maar daarover later meer.

Een kleine visuele update dit keer, met foto’s van de afgelopen tijd.

v.l.n.r: Josephine – Andy – Ann – Tina – Ik
Deze is nog genomen tijdens de nacht die we hebben doorgebracht in het East Coast Park, althans, de ochtend erna

Een etentje naast de Esplanade ( de concerthal van Singapore ) met Andy en een groep vrienden/bekenden van hem.

v.l.n.r: Ik – Fizah – Andy
Vlak voordat ik met Andy naar de bioscoop ging kwamen we toevallig Fizah tegen in een cd winkel. Deze foto is genomen in de Heeren shoppingmall, Franka weet wel waar dat is

v.l.n.r: Jason Chai – Ik – Ken – Basri
Afgelopen zondag heb ik met vrienden/collega’s gebbqd aan het strand van East Coast Park. Om 1 uur ‘s middags begon de dag met het doen van inkopen in de supermarkt en uiteindelijk hebben we tot 6 uur ‘s middags staan bbqen.

v.l.n.r: Chai – Willie – Ik – Willem
Nog een bbq foto

Een actiefoto van twee goeie vrienden Mr.Chai aka ChaiGuy ook wel The Chai Brother, proud member of the Jason Brothers genoemd en aan de rechterzijde Mr.Basri.

v.l.n.r boven: Kenn – Jason Chou – Jason Chai – Joanne – Ken – Ik
v.l.n.r onder: Willie – Willem – Tessa – Basri
Met deze groep hebben we de hele dag lekker zitten bunkeren

En nog een keertje, het lijkt wel een studenten-uitwisselings-project-groeps-foto…..ehm, ja…Iniedergeval staan er mensen op uit China, Korea, Indonesie en Nederland.

Deze foto is gemaakt tijdens een avondje uit hier in Singapore. Het was de bedoeling dat ook de ChaiGuy op de foto zou staan, maar dat drong niet helemaal tot hem door. ( hij staat achter me met het witte overhemd )

v.l.n.r: Ik – Chai – Geen Idee – Willem
Gemaakt tijdens dezelfde avond in de M.Wong bar

Deze koppen kennen jullie inmiddels wel denk ik, Andy, Tina & Ik. Deze foto is afgelopen zaterdag gemaakt na een dag op het strand, vlak voordat we naar een Dim Sum restaurent gingen met zn drieen.

En hier sta ik met Andy op de roltrap, opweg naar de bioscoop op de 5de verdieping van een gebouw. Daar hebben we de film ‘A Hitchhikers Guide to Galaxy’ gekeken, serieus de meest idiote, leipe en belachelijke film die ik ooit in mijn leven heb gezien. Een aanradertje dus

En dan als afsluiter de allermooiste foto van deze hele serie!!! Ik mis je!

Het is midden juni 2004, bijna een jaar geleden. Het regenseizoen is in volle gang maar er is geen wolkje aan de lucht en de zon brandt als een gek op mijn hoofd. Vanaf mijn hoge positie zie ik een hagelwit zandstrand van een halve kilometer lang dat om de paar seconden deels wordt overspoeld door het kraakheldere blauwe water uit de golf van Thailand. Aan de andere kant grenst het zand aan de overhangende jungle, bestaande uit een enorm bos van torenhoge palmbomen, varens en lianen. Aan de horizon drijft een witte prive jacht waar af en toe iemand vanaf duikt, het blauwe warme water in. Op de achtergrond hoor ik naast het geluid van golven die een voor een het zand op schuiven ook een aantal ciccades die onzichtbaar in bomen en takken zitten te piepen. Dit afgewisseld met de zachte, zomerse gitaar klanken die achter me uit mijn soundbag vandaan kwamen maakten het hele plaatje compleet.

Eerder die dag stonden we nog in de supermarkt te overleggen wat we mee zouden nemen naar het strand, dat alleen met een gehuurde longtailboot te bereiken was. Een paar zakken chips, een zak koekjes, genoeg water en een paar blikjes bier. Dit rantsoen zou ons de dag doorbrengen, nog niet wetend dat we halverwege onze dorst zouden lessen met de inhoud van een kokosnoot. 200 baht heen en 200 baht terug, dat was de prijs die we met de kapitein van het rode houten longtailbootje hadden afgesproken, te betalen zodra we weer opgehaald zouden worden. Wij waren de enige drie passagiers en hadden alle ruimte in het vaartuig terwijl we stuiterend over de golven vertrokken richting het verlaten strand dat niet met begaanbare wegen aan de rest van het eiland was gekoppeld. Onder de strakblauwe hemel passeerden we aan onze linkerhand dicht begroeide rotsen die de ene baai van de andere scheidde. Langs enorme groene velden met alleen maar palmbomen bracht het bootje ons na een kwartiertje varen in het paradijs dat ik eerder heb beschreven.

En daar zit ik nu. Met het betoverende uitzicht over het strand, de zee en de jungle, boven op een grote kale rots te bakken in de zon. Een kleine 5 meter onder me zie ik Laurens geconcentreerd door de branding lopen met in zijn rechterhand een oranje frisbee en met zijn linkerhand ijverig op zoek naar ‘vriendjes’. Het strand waar we ons bevonden bood namelijk het thuis aan honderden kleine, witte baby krabbetjes die een voor een wegschoten in hun holletjes als je op ze af kwam lopen. Het gaf het idee alsof het strand leefde omdat het continu in beweging was en omdat het een groot vermaak bood om deze beestjes te vangen en ze rondjes te laten rennen in de frisbee hadden we ze voor het gemak vriendjes genoemd. Opzoek naar vriendjes en andere zeebeestjes liep hij als perfect voorbeeld van totale ontspanning langzaam door het natte zand heen en weer.

Achter me, een klein stukje hoger op de rots zat Jordi ook uit te kijken over de baai. De felle gele zon brandde via de reflectie in de glazen van zijn nieuwe zonnebril op mijn netvlies terwijl ik hem scherp afgetekend tegen de groene bladeren van de palmen en de helblauwe hemel zag zitten. Tussen ons in stond de blauwe soundbag waar op dat moment zachtjes de muziek van The Rasmus uit hoorbaar was. ‘Dit is het leven’ dachten we op dat moment vast alledrie. Ik dacht het iniedergeval wel en was in gedachten alweer mijn volgende reis aan het plannen. Ik vroeg me af hoe ik zo snel mogelijk weer het goedkope ZuidOost-Azie aan kon doen om te genieten van het klimaat, de omgeving, de mensen en het totale gevoel van zorgeloosheid en ontspanning. ‘Zal ik het doen, zal ik het niet doen….het is wel lang, ik moet werken maar ik zit wel weer in Azie, dan ben ik weer weg, op mezelf en op avontuur…’ “ouwe” doorbrak ik de stilte en mijn eigen gedachten.

Van mijn solide plek bovenop de rots hing ik nu half over de zijkant tussen een paar verdorde takjes te genieten van alles wat er op dat moment om me heen gebeurde, of niet gebeurde, kan ik beter zeggen. LP was nog steeds ijverig in de weer met onze vriendjes en Jordi keek vanachter zijn zonnebril mijn kant op in afwachting van wat ik wilde gaan zeggen. De zon reflecteerde nog steeds in zijn glazen toen ik hem vertelde over mijn gedachten van een moment eerder. De mogelijkheid om weer naar Azie te gaan, maar dit keer niet voor een maand, maar voor een half jaar. We hadden het er al eerder over gehad maar nog nooit eerder zat ik er zo serieus over na te denken als boven op die rots op Ko Phangan, Thailand. “Het is echt een vet grote kans, dat moet je zeker doen ouwe”. Zijn het die woorden geweest of was het de kracht van het moment dat ervoor heeft gezorgd dat ik op die plek, op die dag en op het hiervoor beschreven moment mijn beslissing heb gemaakt om mijn best te doen voor een stage in Singapore. Ik twijfelde er op die dag niet eens meer aan, ook al was het toen nog erg ver weg. Op die hete dag in juni, met twee van mijn beste vrienden op een verlaten strand op het Thaise eiland Ko Phangan, daar bovenop die rots…..daar heb ik mijn beslissing gemaakt.

Het is begin juni 2005. We zijn bijna een jaar verder en waar ik op dat moment alleen nog maar over na kon denken is nu alweer bijna afgelopen. Al ruim 4 maanden ben ik stage aan het lopen in het hete Singapore en heb ik vandaag nog precies 1 maand voordat ik weer in Nederland op de bank zit. Of op het strand……na te denken over het volgende avontuur…

Na een week wachten zijn hier dan eindelijk de foto’s van het geweldige weekend dat ik in Vietnam heb doorgebracht. Alle foto’s die gemaakt zijn, zijn prima gelukt, de kwaliteit is alleen niet zo goed omdat ze met een normaal fototoestel gemaakt zijn, mijn digitale camera is namelijk kapot.

Veel plezier en denk ook na bij de dingen die je ziet.

DAG 2 – Cu Chi Tunnels & War Remnant Museum

Welcome to Ho Chi Minh City!

De tweede dag heb ik een bezoek gebracht aan de jungle van Cu Chi, waar in de jaren 60 hevig gevochten is, zowel boven- als ondergrond. Dit waren de outfits van de VietCong strijders.

Kan je je voorstellen dat je een bom als deze op je afgevuurd krijgt?

Dit was de ingang die in de oorlog gebruikt werd om het ondergrondse gangenstelsel in te komen. Heb ik overdreven als ik zeg dat het de grootte heeft van een krat bier? Het is denk ik zelfs nog kleiner. Het grootste deel van de touristen past hier niet eens in en moesten een andere ingang naar de tunnels nemen, zie de foto hieronder.

Dit is de aangepaste ingang, zodat ook de wat dikkere tourist de tunnels inkan.

Hier bevind ik me binnenin een aangepaste tunnel die echt in de oorlog is gebruikt. De tunnel is ( zoals te zien is ) verstevigd en iets wijder gemaakt dan dat hij oorspronkelijk was. De originele tunnels ( waar ik ook in ben geweest ) waren nog helemaal van klei en nog weer een stuk lager en smaller dan deze gang. Dit is echter alleen maar om aan te geven hoe het ongeveer is geweest daaronder, door de flits van de camera is het goed te zien, maar toen ik daarbinnen zat zag je echt geen hand voor ogen.

De Amerikanen hebben het een en ander achtergelaten na hun vertrek uit Vietnam, een voorbeeld hiervan is deze helikopter, waar jaren geleden Amerikanen in hebben gevlogen.

De tocht werd afgesloten met de mogelijkheid om een AK47 geweer leeg te schieten.

Nog meer militair materiaal dat de Amerikanen hebben achtergelaten. Let vooral ook op de enorme bommen die vooraan in beeld staan. Alles wat je ziet is echt en is echt gebruikt.

Het zou natuurlijk helemaal mooi zijn als ik zou zeggen dat ik ook hiermee heb geschoten, maar dit zieke appaaraat stond tentoongesteld in de tuin van het ‘War Remnants Museum’.

Probeer je voor te stellen dat je in de jungle ligt en dit voertuig op je af ziet komen, het blijft een gek idee dat er met de tentoongestelde tanks en wapens ooit echt mensen uitgemoord zijn.

DAG 3 – Mekong Delta

Dwars door de Vietnamese jungle. Deze foto is gemaakt vanaf het bootje waarop we door de Mekong Delta voeren.

Op de punt van het bootje, met op de achtergrond de dicht begroeide jungle.

Hier ging alles nog goed met de slang ( het kleine jongetje dat het beest uit zijn kooi haalde heb ik helaas niet op de foto, maar wel op de film gekregen )

En hier begon ik toch wel lichtelijk in paniek te raken toen het beest me via mijn noten en later ook via mijn nek begon te wurgen…

Via deze steiger verlieten we het eiland en voeren we met het bootje door naar de volgende plek.

Traditionele Vietnamese volksmuziek was wat me op het volgende eiland te wachten stond.

Dat eiland verlieten we met een roeibootje, hierboven een foto van de man die ons dwars door de jungle roeide.

Het was echt een ontzettend bijzonder weekend, en voor mensen die meer willen zien heb ik altijd nog de filmopnames die ik tijdens mijn verschillende trips heb gemaakt.

De laatste avond heb ik doorgebracht met mijn nieuwe vrienden uit Noorwegen en Engeland in een pizza restaurant. Omdat ik zelf erg moe was van alle ervaringen van de afgelopen dagen ben ik vroeg naar mijn kamer gegaan, waar ik nog even wat heb gelezen en rond middernacht ben gaan slapen. Zoals elke ochtend werd ik ook maandagochtend met pijn in mijn rug wakker van de matras waar ik op sliep, ( die ik de eerste avond uitgebreid had gechecked op bed-bugs ) omdat deze, zoals in veel backpack hostels, meer weg had van een staalplaat dan van een zacht, donzig bedje. Nadat ik yoga, tai-chi, tai-bo en ochtendgymnastiek had uitgevoerd om mijn lichaam weer in vorm te krijgen begon ik met het inpakken van mijn rugzak. Ik had er dit keer niet zo’n enorme bende van gemaakt, waardoor ik om kwart voor 10 ‘s ochtends netjes aan het ontbijt zat met de 3 mensen waarmee ik de avond ervoor afgesloten had in het pizza restaurant een straat verderop. Iedereen was een beetje moe en het totale ontbijt heeft ruim anderhalf uur in beslag genomen. Nog even snel op internet geweest, en om half 12 stond mijn taxi richting het vliegveld te wachten. Uitgechecked uit het hostel, wat mensen gedag gezegd en vervolgens door het drukke verkeer van Ho Chi Minh richting het vliegveld.

Mark had me 2 dagen geleden verteld dat er geld betaald moet worden om via het vliegveld het land uit te mogen, de zogenaamde Airport-Tax. In Thailand is dit 500 baht ( 10 euro ) en in Vietnam was dit, volgens Mark, 50.000 dong ( 3.3 euro ). Ik had dit ingecalculeerd in mijn uitgaven patroon en voor de zekerheid zelfs nog iets meer overgehouden, voor het geval ik voor verassingen zou komen te staan. De taxi chauffeur zette me netjes voor de vertrek hal van het vliegveld af, waardoor ik maar enkele minuten hoefde te lopen voordat ik bij de balie van Tiger Airways aan zou komen. Het was belachelijk druk voor de hoofdingang van het vliegveld. Overal taxi’s, brommertjes en honderden mensen die bij de aankomsthal stonden te wachten op aankomende vrienden of familieleden. De aankomst -en vertrekhal lagen direct naast elkaar waardoor het een grote chaos was van door elkaar krioelende passagiers die het land uitwilden of net inkwamen.

Toen ik bij de balie van mijn vliegtuigmaatschappij aankwam stond daar gelukkig niemand te wachten waardoor ik meteen kon inchekken en mijn bagage kon achterlaten. Mijn handbagage door de scanner, mijn boardingpas in mijn moneybag en met het volste vertrouwen liep ik de roltrap op die me naar de douane zou brengen. Ik vond bij aankomst ook al dat dit vliegveld zo kaal, koud en kil aanvoelde en dat gevoel werd bij vertrek nog eens dubbel zo sterk. De kale, grijze betonnen muren die vorm gaven aan het gebouw gaven me meer het idee dat ik door een gevangenis liep dan dat ik me op een vliegveld bevond. Met mijn 50.000 dong in de aanslag liep ik vol goede moed op 3 vrouwen af die achter een houten airport-tax balie zaten. Aan de manier waarop dit verhaal is opgebouwd merk je waarschijnlijk wel dat dit nooit goed kon gaan en dat er zonder twijfel iets zou gaan gebeuren. Dit keer geen boot-botsingen of agressieve bamboe-stokken, maar een ontzettend strenge douane. “12 dollars” kwam er uit de mond van de middelste van de drie vrouwen. 12 DOLLAR?!?! dat had ik echt in de meest verwegge verte niet meer bij me! Uit veiligheidsredenen had ik bij vertrek uit Singapore mijn pinpas thuisgelaten ( er stond toch geen cent op ) en omdat ik mezelf langer ken dan vandaag heb ik ook niet de beschikking over een creditcard. Alleen cash, munten en briefjes. Nadat ik alles wat ik kon vinden bij elkaar had geschraapt kwam ik op 95.000 dong, omgerekend 6.3 USdollar. Nog lang niet genoeg natuurlijk en met dat bedrag zou ik ook absoluut niet langs de douane mogen om mijn vliegtuig in te stappen. Ik wist dat ik nog 8 Singaporese dollar had bewaard om van te eten als ik weer aan zou komen in Singapore. Een lekker bord spaghetti met bolognaisesaus en een glaasje ijskoude cola gingen in gedachten al aan me voorbij toen ik ook mijn laatste Singaporese dollars op de balie legde. “Not Enough” kwam er dit keer uit het rechtervrouwtje die me met een dodelijke blik zat aan te staren. Omgerekend zat ik nu op 167,000 dong, ik had dus nog 23 duizend nodig om het land uit te komen. 23 duizend Dong, omgerekend 1 US dollar en 50 cent. 1 euro en 22 cent. Het stelde echt geen zak voor, maar het rechter vrouwtje weigerde me zonder medeleiden. Ik had het echt niet meer, geen cent, niet eens meer wat om te eten in Singapore.

Ik zag de grootste doemscenario’s al in gedachten voorbij komen, de rest van mijn leven doorbrengen onder een Vietnamese brug tussen de ratten, kakkerlakken en al het stinkende afval dat iedereen overal gewoon op straat dumpt, of mijn dagen slijten als bedelaar, pakjes kauwgom verkopen op straat, liedjes zingen in de stationshal, “Please, please, please, please let me through” smeekte ik de drie vrouwtjes, terwijl de rechterdame nog steeds keek alsof ze elk moment een shotgun onder haar balie vandaan kon trekken om een paar kogels door mijn treiter te pompen. “I must go, I have no more money, nothing, and my plane is leaving” Op het moment dat ik door mijn knieen wilde gaan om mijn allerlaatste smeeksessie van die dag te starten leek het middelste vrouwtje te zwichten voor mijn smeekbedes. Vanaf dat moment richtte ik al mijn aandacht op haar, met de meest zielige baby-puppy oogjes heb ik haar aangekeken om nog een keer te vragen of ik alsjeblieft richting de ‘echte’ douane mocht. Dit was nog slechts het begin…”NOT ENOUGH” kwam er uit het meest rechtermonster, waarbij ik echt de behoefte kreeg om het kleine vietnameesje achter haar balie vandaan te raggen en als versiering aan de kale grijze muren te nagelen. Toch wist ik dat ze gelijk had, ze deed alleen maar haar werk en feit was dat ik gewoon niet genoeg geld had. En ook al scheelde het dan maar 1,50 USD, in Vietnam is dat een heleboel geld.

Maar eindelijk, na eindeloos gezeurd en gesmeekt te hebben pakte het middelste vrouwtje een bonnetje waarop stond dat ik erdoor mocht. “Niks meer aan doen” dacht ik. Straks begint die rechter weer te zeuren, nu moet ik gewoon meteen gaan. Na een korte dankjewel ben ik snel langs de balie gelopen, richting de echte douane. Hier kwam ik gelukkig zonder al teveel problemen doorheen, mijn vrijheid tegemoet. Zoveel moeite als het me dus koste om het land binnen te komen, deze 10 minuten om het land weer uit te komen voelden nog veel erger aan. Maar het was gelukt! de vlucht naar Singapore ging zeer voorspoedig en inmiddels zijn we al weer bijna een week verder.

Omdat mijn reispassie weer is aangewakkerd ( hoe kan het na al deze avonturen zou je zeggen, maar dit soort dingen horen er ook bij en voegen achteraf toch altijd iets toe aan de beleving ) heb ik zojuist een nieuw plan gemaakt voor dit weekend. Morgenochtendvroeg vertrek ik met de expresstrein vanuit Singapore richting het midden van Maleisie, om daar een weekend totale jungle te doen. Om half 9 ‘s ochtends vertrek ik, om 11 uur ‘s ochtends kom ik aan en met een beetje mazzel zit ik rond 1 uur ‘s middags ergens onder een waterval, aan de voet van Mount Ophir ( Gunung Ledang ). Voor 50 ringgit ( 10 euro ) kan ik daar dan overnachten in een zogenaamde ‘Jungle Cabin’, onderdeel van een klein resort onderaan deze berg, midden in de Maleise Jungle. Ik citeer:

“Gunung Ledang Resort is the only resort at the foothills and is a popular venue for campers, and allows one to commune with nature at its best . It is an ideal gateway for those dreaming of enjoying nature at its rugged best. Giant butterflies, brightly coloured spiders amidst wild tropical flowers of bright yellow, crimson and orange. Huge boulders, pristine rapids, rushing waterfalls, crickets and frogs singing song of the jungle, chirping sounds of birds become the music of this tropical wonderland. “

Zondagavond rond 10 uur zal ik weer terug zijn in mijn appartementje in Singapore, om de week erna een nieuwe update te geven van de avonturen die ik de komende 2 dagen weer ga beleven.

Vanmiddag ontving ik weer twee foto’s die inmiddels al twee weken geleden gemaakt zijn. De kiekjes zijn geschoten in de ‘Madam Wong’ bar, vergelijk dit met een soort Delirium in Haarlem, maar dan 4 keer zo groot, met 4 verschillende zalen. Maar de inrichting en de muziek was ongeveer hetzelfde.

v.l.n.r: Ik – Jason Chai ( een collega, niet mijn huisgenoot ) – Geen idee
onderin: Willem

v.l.n.r: Ik

Het was bij deze foto de bedoeling dat ook Jason erop zou staan, ik ging al helemaal klaarstaan maar Jason heeft het nooit doorgehad….

De tweede dag begon wederom vroeg. Mark zou die ochtend vertrekken richting Bangkok, om vervolgens 2 dagen daar te blijven en vanaf het Thaise vliegveld richting Amerika te vliegen. Zijn reis zat er bijna op en over een halve week zou hij weer terug zijn bij zijn familie in Iowa. Ik had voor die dag een tour geboekt over de Mekong Delta rivier, de grootste rivier van Vietnam die het hele land doorkruist en ook stroomt door buurlanden Laos en Cambodia.

De tocht vertrok om 8 uur ‘s ochtends vanui ‘De Tham’ de straat waarin ook de hoofdingang van mijn hostel lag. Met een klein busje vertrokken we richting een nabij gelegen plaats en na een tocht van ruim anderhalf uur kwamen we aan bij de houten longtail boot die ons over de junglerivieren zou varen. Het bootje lag in een grijze modderrivier zo breed als ruim 2 keer het spaarne in Haarlem en iedereen werd er bedwelmd door de geuren van een nabijgelegen vismarkt. Zoals eigenlijk altijd het geval is in dit soort landen zijn de voertuigen nog niet afgestemd op de lengte van Westerse touristen, waardoor 3 mensen gruwelijk hun kop hebben gestoten aan uitstekende metalen buizen die het dakzeil van de boot bij elkaar hielden. Nadat iedereen zat, een aantal boos kijkend en ruig over hun hoofd wrijvend, werd de motor gestart en kwam het bootje schokkerig in beweging.

Het was een apart gezelschap aan boord. Voorin de boot zat een Engels stel dat al 3 jaar les gaf aan kinderen in Singapore. Beide ontzettend aardig en het toeval wilde dat ik ze een dag later weer op het vliegveld van Ho Chi Minh tegen zou komen, maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Achter me zat een bebaarde dikke Duitser die de hele trip met een tevreden glimlach en zijn beide handen rustend op zijn oktoberfest-bierbuik op het houten stoeltje heeft gezeten. Aan de andere kant voorin de boot bevonden zich twee lesbiennes, allebei dik, mannelijk en continu aan het lachen om alles. Naast deze twee zat een oudere vrouw van minimaal 60, continu lichtelijk in paniek en aan het mopperen op alles dat niet verliep op haar manier. Met haar grijze haar viel ze erg op tussen alle veelal jonge reizigers in Azie. Op de stoel meteen voor me zat een Vietnamese vrouw die aan een stuk door ijverig aan het converseren was met haar Vietnamese vriendin die aan de overkant van het smalle gangpad zat. De vrouw had, om zich te beschermen tegen de zon (totaal zinloos omdat het bootje al overdekt was), een knalroze paraplu uitgeklapt die de eerste 10 minuten van de vaart het overgrote deel van mijn gezichtsveld wegnam. Daarna heb ik haar vriendelijk verzocht of ze het enorme ding op kon bergen omdat de boot van zichzelf al overdekt was, en een paraplu dus een klein beetje dubbelop was. Schuintegenover me zat een jonge Engelsman het tafereel breed grijnzend waar te nemen en helemaal achterin de boot bevond zich een echte avonturier uit Canada. Stel je een combinatie voor van Indiana Jones en een onderzoeker die maandenlang in de jungle zit, op zoek naar die ene verborgen bergkolonie, en je hebt hem. Beige afritsbroek, grote zware bergschoenen eronder en een half open junglegroen overhemd, met daaronder een ketting met een haaientand eraan. Zijn baard, het continue sigaretje in zijn mond en het enorme fototoestel om zijn nek maakten hem tot een echte avonturier, dat kon je zien.

Tussen deze groep bevond ik me dus op mijn tour door de Mekong Delta. Na een klein half uurtje varen meerden we aan bij het eerste eiland, aan een steiger verborgen tussen de overhangende takken van de jungle. Het bootje had ons dwars door het dichtbegroeide Vietnamese bos gevaren, over een riviertje dat net breed genoeg was om twee bootjes naast elkaar te kunnen hebben. Een voor een stapte iedereen uit en na een wandelijk van 5 minuten kwamen we aan bij een houten huisje, waar 4 Vietnamese vrouwtjes ijverig aan het werk waren. Ze waren allemaal bezig met het produceren van ‘coconut-candy’ een snoepje waar dit eiland om bekend staat. (schijnt). Hartstikke leuk natuurlijk, maar bij de bakker in Haarlem maken ze ook snoepjes. Het kwam allemaal een beetje nep over, alsof de vrouwtjes snel weer even aan het werk gingen omdat er een groep touristen aan kwam. Dat blijt toch wel altijd het nadeel van een georganiseerde dagtour, dat je alleen op de plekken komt waar iedereen komt. Na de kokossnoepjes liepen we door naar een bijenkast, waar honing uit gehaald werd. Er werd een vrouwtje opgetrommeld die de kast opendeed en een tree vol met door elkaar krioelend bijen eruit trok. “We’ve got bees in England” werd er subtiel gezegd door de jonge Engelsman, die eerder schuin tegenover me in de boot zat.

We mochten plaatsnemen aan een tafeltje en kregen een warme thee met echte bijenhoning in een kopje zo groot als een vingerhoedje. Die was dus best snel leeg inderdaad en terwij ik mijn tafel had verlaten om ‘off the beaten path’ te gaan en de omgeving een beetje te exploren, viel mijn oog op een houten kooi. De kooi was beveiligd met kippengaas dat aan alle kanten loshing en was het huis voor een grote dikke python. Nog voordat ik doorhad dat het een slang was kwam er van rechts een, ik schat, 6 jarig jongetje aangerend. De beste kerel trok de kooi open, haalde de slang eruit en begon ermee te spelen. Er waren meer mensen die die bijzondere tafereel waarnamen en voordat ik het wist stond de hele inhoud van mijn tourboot om het jongetje heen. Het ventje bood aan om de slang bij iemand in zijn nek te leggen, maar weinig mensen durfden dit omdat het natuurlijk wel allemaal midden in de jungle gebeurde. Heldhaftige, maar roekelose held op slippers als ik ben heb ik de slang in mijn nek gehad. Ik voelde hoe de spieren van het beest zich om mijn nek samenspanden, terwijl ik het andere uiteinde van het beest langzaam tussen mijn benen omhoog voelde kruipen. “Look, haha, that young lad has got a snake growing from his bottom” werd er in Roger Moore Engels vanaf de zijkant geroepen toen het beest mijn noten probeerde te kraken. Omdat ik zelf het idee had dat ik het hoofdonderwerp was geworden in de wurgsessie van de python, heb ik het beest snel van me afgegooid om mijn leven (en genitalien) van de ondergang te redden.

We stapten weer in het bootje en voeren weer terug over de smalle rivier. De twee lesbiennes voorin met daarnaast de oudere vrouw zaten uitgebreid met elkaar te praten en ik was rustig in gesprek met mijn dikke Duitse achterbuurman. “Ich spreche auch ein bischen……” ik kon mijn zin niet afmaken of meneer oktoberfest pakte me bij mijn schouder en trok me van mijn stoel af terwijl ik van vooruit de boot allemaal kleine gilletjes hoorde komen. Het gebeurde allemaal in een fractie van een seconde en ik zag mijn leven aan me voorbij flitsen, een donkere zwarte tunnel met een fel licht aan het eind verschijnen en van bovenaf zag ik hoe mijn eigen lichaam op de grond van het bootje lag. Een luide krakende knal bracht me weer terug van mijn ‘roaming’ sessie en ik realiseerde dat onze boot in botsing was gekomen met een lokale tegenligger. De punt van deze andere boot kwam precies over de reling onze boot binnen, je raadt het al, op de plek waar ik een paar seconden daarvoor nog zat te chillen met mijn Duitse homie. De lesbiennes hadden elkaar stevig vastgegrepen en het oude vrouwtje zat stampvoetend en mokkend richting de kapitein aan de overkant van waar ik op de grond lag en de Duitser nog half in shock voor zich uit zat te staren. Foutje, zullen we maar zeggen. Ik had mijn leven dus te danken aan de Duitser achter me, anders had ik nu waarschijnlijk als gespiest boegbeeld van een bootje in de Mekong Delta gediend.

Nadat onze kapitein zijn bootje weer in de juiste stroom had vervolgden we onze tocht richting het volgende eiland. Terwijl ik weer op mijn stoeltje zat zag ik hoe de beste man recht op de dichte begroeing aan de zijkant af koerste. Voordat ik het wist zag ik hoe een dikke bamboe-stok van de zijkant de boot binnenkwam, een van de twee dikke lesbiennes snoeihard in haar flank raakte en vervolgens het grijze oude vrouwtje bijna de boot uit stootte. In hevige pijn greep de lesbo haar vriendin beet, waardoor beiden hun evenwicht verloren en samen van het bankje af het gangpad in rolden. De stoeltjes zaten met touw vastgebonden aan de boot, maar door het enorme gewicht van deze twee kolossen brak het touw, waardoor het hardhouten bankje ook nog eens over beide dames heen kletterde en ervoor zorgde dat een van de twee haar kaak tegen het stoeltje aan de overkant sloeg. Na deze terreur had de bamboe-stok het bootje inmiddels weer verlaten, maar de chaos die het stuk pandavoer had achtergelaten was niet te overzien. Overal lagen lesbiennes over de vloer en zatten stampvoetende bejaarden de kapitein van alles toe te wensen. Ik vraag me af hoe ik toch elke keer weer in dit soort merkwaardige situaties terechtkom, misschien ligt het wel aan mij.

Iniedergeval, het volgende eiland dat op het programma stond was het ‘lunch’ eiland. Na een klein kwartiertje varen kwamen we hier aan en hebben we omringd door de dichtbegroeide jungle, Vietnamese loempia’s gegeten. Ik zat aan tafel met de jonge Engelsman en heb uitgebreid over van alles en nog wat zitten praten onder het genot van een hapje en een ‘Saigon’ biertje. Na een uurtje vertrokken we ook van dit eiland en ging de tocht verder naar de laatste bestemming van die dag: Een Eiland. Dit bleek de leukste stop van die dag te worden. We hebben er geluisterd naar traditionele Vietnamese volksmuziek, gespeeld op instrumenten die gemaakt zijn in de jungle en bespeeld werden door 4 lokale mannetjes. De vocals werden verzorgd door hele schattige kleine meisjes die voor ons kwamen optreden. Dit was echt ontzettend leuk en bijzonder en ik vond het op dat moment het leukste uitstapje van die dag. Het gaf een apart sfeertje om daar tussen de takken te zitten, op een houten bankje onder de overkapping van een bamboe hut, terwijl we zaten te luisteren naar echte, onvervalste Vietnamese muziek.

Na dit muzikale intermezzo werd onze tocht niet voortgezet op de normale houten tour-boat, maar in een lang, smal roeibootje dat ons wederom dwars door de jungle bracht. Dit was wel een erg indrukwekkende trip omdat de tocht die we aflegden ook door heel veel locals werd gebruikt en de dichte begroeing echt overal om me heen was. Na een kwartiertje in dit bootje te hebben gezeten werden we weer afgezet bij de tourboot waarmee we weer richting het vasteland zijn gevaren en we allemaal terugkeken op een bijzondere en toch zeker ook geslaagde trip.

( leuk detail: de oude vrouw had een tour geboekt voor drie dagen Mekong Delta met twee overnachtingen, maar heeft na de avonturen van vandaag direct de taxi naar haar hotel genomen en heeft vermoedelijk haar hotelkamer niet meer verlaten )

7:15 am. De wekker haalt me uit een onrustige slaap, door alle indrukken van de dag ervoor heb ik niet goed geslapen en continu na liggen denken over het land waar ik me in bevind. Erg moe stap ik dus mijn bed uit, kleed ik me aan en loop ik naar de kamer naast me, waar Mark ligt te tukken. Omdat zijn alarmklok stuk was heeft hij me gevraagd hem om half 8 te wekken door een paar keer flink op zijn deur te raggen. “Dude, Dude….wow….I’m awake” hoorde ik vanachter de deur vandaan komen nadat ik er bijna een gat in had getrapt.

Een kwartiertje later zaten we allebei aan het ontbijt en om kwart over 8 ‘s ochtends zaten we in de bus richting de wereldberoemde ( beruchte ) vietcong tunnels. Omdat tijdens de Vietnam oorlog de lokale bevolking zwaar in de minderheid was op het gebied van bewapening en technologie, hebben honderdduizenden soldaten ( zowel mannen, vrouwen als kinderen ) jarenlang onder de grond geleefd, in een met boobytraps en zwaar verborgen ingangen beveiligd gangenstelsel, meters onder de grond in het gebied Cu Chi, vlakbij Saigon ( Ho Chi Minh ). Miljoenen mensen hebben de dood gevonden tijdens deze oorlog die schijnbaar voornamelijk in het teken stond van Oorlogsmisdaden en psychisch gestoord wangedrag.

Het tunnelstelsel beslaat ruim 200 miles ( +- 300 kilometer ) en had 3 verdiepingen, keukens, slaapplaatsen, vergaderruimtes en zelfs ziekenzalen. Dit alles dus diep onder de grond waar elke dag weer Amerikaanse tanks overheenreden. Het is ongelovelijk als je je bedenkt wat er allemaal gebeurd is in het gebied waar ik gister ben geweest.

Na ruim een uur rijden kwamen we aan bij de Cu Chi Tunnels. Ik was best zenuwachtig omdat dit iets was dat ik echt altijd al had willen zien en ervaren. Als je aankomt in de jungle van Cu Chi kan je bijna nog voelen dat honderdduizenden mensen hier zijn gestorven, gemarteld en mishandeld. De aanblik van enorme kraters in de grond waar jaren geleden Amerikaanse B52 bommenwerpers hun bommen hebben laten vallen, geven het hele gebied een aparte sfeer mee.

De ene na de andere belachelijk diepe, grote bom-kuil schuift voorbij terwijl we langzaam richting de tunnels lopen. Het moet echt verschrikkelijk zijn geweest om in deze oorlog gevochten te hebben, omringd door de jungle en ( vanuit Amerikaans perspectief ) opjacht naar een vijand die heerser is in het gebied en met honderden tegelijk onder de grond doorrent waar je op loopt. Elk moment kan je op een boobytrap stappen, kuilen met daarin vlijmscherpe bamboe-speren, hele ingegraven kooien met ijzeren priemen die elk deel van je lichaam doorboren als je erin valt, ik heb ze allemaal gezien tijdens mijn enorm indrukwekkende bezoek aan dit gebied.

De tocht begon met een introductiefilm, waarin op anti-Amerikaanse wijze werd laten zien hoe het er ooit aantoe is gegaan op de grond waar ik op dat moment op zat. Naast de televisie stonden enorme napalmbommen, mijnen en andere moordmiddelen tentoongesteld die door de Amerikanen gebruikt zijn in het heetst van de strijd. Iedereen zat ademloos te kijken naar de schokkende beelden die op de tv verschenen, en na 20 minuten Vietnamezen te hebben zien sterven op de meest gruwelijke manieren mochten we de tunnels in.

Het begon met een ‘kennismakings’ ronde door een tunnel van 50 meter lang, 2 meter diep onder de grond. De opening van deze tunnel was wijder gemaakt voor touristen, omdat deze er anders niet inpassen. De normale openingen en ingangen van de tunnels waren gaten in de grond, ter grote van de onderkant van een krat bier. Begrijpelijk is dat de wat dikkere tourist hier natuurlijk nooit inkomt. Een voor een mochten we de helse tunnels in waar mensen geleefd hebben en zijn gestorven. De gangen zijn zo nauw dat het onmogelijk is om te keren als je eenmaal in een gang zit, en kruipend was de enige manier om erdoorheen te gaan. Het is verschrikkelijk heet onder de grond en in de tijd van de oorlog werden de gangen slechts op bepaalde punten verlicht door olielampen. Deze indeling is in tact gebleven, alleen zijn de olielampen vervangen door electrische lampjes. Duisternis overheerst echter in 80% van de lengte van de tunnels.

Nadat we na de eerste tunnel weer boven de grond waren, kwamen we bij een echte ingang, zoals die tijdens de oorlog is gebruikt. Als een potlood moest ik hier in en dan nog was het belachelijk krap om binnen te komen. Duisternis. Vanuit de fel schijnende zon zit je dan ineenkeer in een zwart donker hol, met muren van zand onder je, boven je en om je heen. De temperatuur stijgt en om me heen hoorde ik vleermuizen vliegen en terwijl ik me op handen en voeten voortbewoog door de gangen voelde ik hoe ik met mijn hand een enorme worm plette tussen mijn vingers. Het is niet voor te stellen hoe het is om door deze gangen te kruipen met het idee dat je elk moment kan worden neergeschoten vanuit het donker, of met het idee dat 3 meter boven je de vijand met een dodelijk arsenaal aan tanks voorbij rijdt.

Steeds dieper gingen we onder de grond, het werd steeds warmer en steeds donkerder. Mensen met claustrofobie moeten deze gangen absoluut niet bezoeken, ik voelde me zelfs onaangenaam met het idee dat ik echt geen kant opkon. Ik zag letterlijk helemaal niks en moest me op gevoel voortbewegen. Het zweet droop echt van mijn gezicht af en toen ik na een gang van 120 meter eindelijk weer bovengronds kwam zag ik eruit alsof ik 3 weken in de sahara had doorgebracht. Het is moeilijk te beschrijven wat er door je heen gaat op zo’n moment, terwijl je weet dat je door tunnels kruipt waar zo enorm veel gestoorde dingen gebeurd zijn in het verleden. Ik had van tevoren wel verwacht dat het indrukwekkend zou zijn, maar ik was echt overdonderd door de plek waar ik me bevond.

Iedereen die een idee wil krijgen van hoe het in Vietnam ooit geweest is raad ik aan om the films ‘platoon’ of ‘hamburger hill’ te bekijken. En dan zie je dus alleen nog maar de Amerikaanse kant van het verhaal, en sinds gisteren kan ik zeggen dat ik ook weet hoe de oorlog was vanuit Vietnamees perspectief. Verschrikkelijk. Na de tunnels heb ik nog gezien hoe een ondergronds hospitaal eruit zag, een vergaderruimte en een keuken, nog steeds omringd door de enorme kraters die aangeven dat dit gebied meer is dan een dichte jungle.

De trip eindigde met de mogelijkheid om een AK47 leeg te schieten, het geweer dat door de Vietcong gebruikt werd. Met echte kogels en met gehoorbescherming op legde ik het geweer tegen mijn schouder, terwijl ik met mijn linkerhand de voorkant vasthield en met mijn rechterhand de trekker bediende. Om de terugslag te beperken kon ik het wapen op een soort muurtje leggen en nadat de veiligheidspal van het geweer af was mocht ik schieten. BAM!!! een knal die zelf met gehoorbescherming op door merg en brain ging vooraf aan de kogel die binnen een honderste van een seconde zijn doel raakte. BAM, BAM, BAM, BAM! schieten! Door de terugslag van het vuren werd het geweer steeds verder mijn schouder in gedrukt en ik had het gevoel alsof ik elk moment door een vijand benaderd kon worden. Wat een ervaring, met scherp geschoten met een AK47 geweer in de jungle van Vietnam, het maakte de ervaringen van deze dag nog tastbaarder.

Nadat nog een paar mensen zich gewaagd hadden aan de kracht van dit wapen vertrokken we weer met de bus terug naar Saigon. Het ‘War Remnant Museum’ stond op het programma, voormalig bekend als ‘American War Crimes Museum’. Deze naam lag echter politiek gezien nogal gevoelig en daarom is een aantal jaar geleden de naam veranderd. Nadat we eerst met een groep gasten uit Amerika, Engeland en ik uit Nederland, wategeten hadden in een restaurantje vlakbij, zijn we het museum in gegaan.

Een grote aaneenschakeling van schokkende momenten, gestoorde afbeeldingen en achtergebleven wapens was het gevolg. Foto’s van hoe Amerikaanse soldaten met afgesneden hoofden van Vietcong strijders in de rondte lopen, hoe een voor een levende Vietnamezen uit helikopters naar beneden worden gegooid, hun dood tegemoet. Verminkte gezichten en lichamen van mannen vrouwen en kinderen die door napalmbommen zijn geraakt, bebloedde stukken kleding en nog meer foto’s van de verschrikkelijke dingen die zijn gebeurd tijdens deze oorlog. Sommige foto’s liep ik echt met mijn adem in langs en het meest geschokt was ik van een foto waarop een Amerikaanse soldaat over een grasveld loopt, met een sadistische glimlach op zijn mond, in zijn rechterhand een geweer en in zijn linkerkant een deel van het lichaam van een zojuist afgeslachte Vietnameze man. Geen armen, geen benen, niet eens een lijf, alleen schouders, een stukje t-shirt en een hoofd bungelen tussen de vingers van de, zeer waarschijnlijk, psychisch gestoorde soldaat. Je zag serieus mensen huilen die langs de tentoongestelde foto’s liepen en van sommige afbeeldingen werd ik zelf ook echt misselijk.

In de tuin van het museum stonden verschillende tanks, anti-aircraft geweren, helikopters en vliegtuigen tentoongesteld die door de Amerikanen zijn achtergelaten jaren geleden. Na ruim een uur te hebben doorgebracht in dit museum ben ik met Mark weer richting ons hostel gegaan. Voor 1 dollar, achterop een brommer dwars door het verschrikkelijke verkeer van Ho Chi Minh City. Op sommige momenten echt een bijna dood ervaring, maar wel geweldig om gedaan te hebben.

De avond heb ik doorgebracht met een paar zweden, een paar Engelsen en een Noor. Eerst de finale van de Engelse FA cup gekeken en daarna wat gedronken in een bar, vlakbij mijn hostel. Rond een uurtje of 1 ging ik hier weer naar terug omdat ik de volgende dag (vandaag) een tour had geboekt over de Mekong Delta rivier. Ook dit was echt weer een geweldige dag, met een roeibootje dwars door de Jungle, bezoekjes gebracht aan kleine dorpjes, midden in de jungle een python in mijn nek gehad en zo ontzettend veel nieuwe dingen gezien en meegemaakt, dat ook vanavond slapen vast moeilijk zal worden.