Het is midden juni 2004, bijna een jaar geleden. Het regenseizoen is in volle gang maar er is geen wolkje aan de lucht en de zon brandt als een gek op mijn hoofd. Vanaf mijn hoge positie zie ik een hagelwit zandstrand van een halve kilometer lang dat om de paar seconden deels wordt overspoeld door het kraakheldere blauwe water uit de golf van Thailand. Aan de andere kant grenst het zand aan de overhangende jungle, bestaande uit een enorm bos van torenhoge palmbomen, varens en lianen. Aan de horizon drijft een witte prive jacht waar af en toe iemand vanaf duikt, het blauwe warme water in. Op de achtergrond hoor ik naast het geluid van golven die een voor een het zand op schuiven ook een aantal ciccades die onzichtbaar in bomen en takken zitten te piepen. Dit afgewisseld met de zachte, zomerse gitaar klanken die achter me uit mijn soundbag vandaan kwamen maakten het hele plaatje compleet.

Eerder die dag stonden we nog in de supermarkt te overleggen wat we mee zouden nemen naar het strand, dat alleen met een gehuurde longtailboot te bereiken was. Een paar zakken chips, een zak koekjes, genoeg water en een paar blikjes bier. Dit rantsoen zou ons de dag doorbrengen, nog niet wetend dat we halverwege onze dorst zouden lessen met de inhoud van een kokosnoot. 200 baht heen en 200 baht terug, dat was de prijs die we met de kapitein van het rode houten longtailbootje hadden afgesproken, te betalen zodra we weer opgehaald zouden worden. Wij waren de enige drie passagiers en hadden alle ruimte in het vaartuig terwijl we stuiterend over de golven vertrokken richting het verlaten strand dat niet met begaanbare wegen aan de rest van het eiland was gekoppeld. Onder de strakblauwe hemel passeerden we aan onze linkerhand dicht begroeide rotsen die de ene baai van de andere scheidde. Langs enorme groene velden met alleen maar palmbomen bracht het bootje ons na een kwartiertje varen in het paradijs dat ik eerder heb beschreven.

En daar zit ik nu. Met het betoverende uitzicht over het strand, de zee en de jungle, boven op een grote kale rots te bakken in de zon. Een kleine 5 meter onder me zie ik Laurens geconcentreerd door de branding lopen met in zijn rechterhand een oranje frisbee en met zijn linkerhand ijverig op zoek naar ‘vriendjes’. Het strand waar we ons bevonden bood namelijk het thuis aan honderden kleine, witte baby krabbetjes die een voor een wegschoten in hun holletjes als je op ze af kwam lopen. Het gaf het idee alsof het strand leefde omdat het continu in beweging was en omdat het een groot vermaak bood om deze beestjes te vangen en ze rondjes te laten rennen in de frisbee hadden we ze voor het gemak vriendjes genoemd. Opzoek naar vriendjes en andere zeebeestjes liep hij als perfect voorbeeld van totale ontspanning langzaam door het natte zand heen en weer.

Achter me, een klein stukje hoger op de rots zat Jordi ook uit te kijken over de baai. De felle gele zon brandde via de reflectie in de glazen van zijn nieuwe zonnebril op mijn netvlies terwijl ik hem scherp afgetekend tegen de groene bladeren van de palmen en de helblauwe hemel zag zitten. Tussen ons in stond de blauwe soundbag waar op dat moment zachtjes de muziek van The Rasmus uit hoorbaar was. ‘Dit is het leven’ dachten we op dat moment vast alledrie. Ik dacht het iniedergeval wel en was in gedachten alweer mijn volgende reis aan het plannen. Ik vroeg me af hoe ik zo snel mogelijk weer het goedkope ZuidOost-Azie aan kon doen om te genieten van het klimaat, de omgeving, de mensen en het totale gevoel van zorgeloosheid en ontspanning. ‘Zal ik het doen, zal ik het niet doen….het is wel lang, ik moet werken maar ik zit wel weer in Azie, dan ben ik weer weg, op mezelf en op avontuur…’ “ouwe” doorbrak ik de stilte en mijn eigen gedachten.

Van mijn solide plek bovenop de rots hing ik nu half over de zijkant tussen een paar verdorde takjes te genieten van alles wat er op dat moment om me heen gebeurde, of niet gebeurde, kan ik beter zeggen. LP was nog steeds ijverig in de weer met onze vriendjes en Jordi keek vanachter zijn zonnebril mijn kant op in afwachting van wat ik wilde gaan zeggen. De zon reflecteerde nog steeds in zijn glazen toen ik hem vertelde over mijn gedachten van een moment eerder. De mogelijkheid om weer naar Azie te gaan, maar dit keer niet voor een maand, maar voor een half jaar. We hadden het er al eerder over gehad maar nog nooit eerder zat ik er zo serieus over na te denken als boven op die rots op Ko Phangan, Thailand. “Het is echt een vet grote kans, dat moet je zeker doen ouwe”. Zijn het die woorden geweest of was het de kracht van het moment dat ervoor heeft gezorgd dat ik op die plek, op die dag en op het hiervoor beschreven moment mijn beslissing heb gemaakt om mijn best te doen voor een stage in Singapore. Ik twijfelde er op die dag niet eens meer aan, ook al was het toen nog erg ver weg. Op die hete dag in juni, met twee van mijn beste vrienden op een verlaten strand op het Thaise eiland Ko Phangan, daar bovenop die rots…..daar heb ik mijn beslissing gemaakt.

Het is begin juni 2005. We zijn bijna een jaar verder en waar ik op dat moment alleen nog maar over na kon denken is nu alweer bijna afgelopen. Al ruim 4 maanden ben ik stage aan het lopen in het hete Singapore en heb ik vandaag nog precies 1 maand voordat ik weer in Nederland op de bank zit. Of op het strand……na te denken over het volgende avontuur…